Waterpoortloop 2018 110 en 80 km verslag en foto’s

 

 

Een zware Waterpoortloop 2019, met veel regen in de eerste helft plus een westerstorm die er voor zorgde dat je op gedeelten de wind zo erg tegen je had, zodat je bijna niet vooruit kwam, meer van
2 stappen vooruit en eentje terug. Ik vreesde op sommige momenten door de wind opgetild te worden om weer ergens anders neer gekwakt te worden! Er kwam zelfs een code geel voor de wind.

Deze keer is de route tegengesteld aan de vorige edities en daar kijken we erg naar uit.

Eigenlijk hadden we niet eens meegelopen, Appie was de afgelopen week, niet fit, erg verkouden en hij bleef maar hoesten, zodat we besloten om ons donderdag maar af te melden.
Maar wonderlijk genoeg, stapte Appie vrijdagmorgen weer fit en fris het bed uit en besloten we er toch maar voor te gaan. In no time de tassen gepakt en in de loop van de middag naar Steenbergen waar ons slaapadres voor na de Kennedymars is.

We zijn ook niet echt laat in Ooltgensplaat zodat we ruim tijd hebben om bij te praten, met de deelnemers van de 110 km, die om 22.00 uur van start mogen, De deelnemers van de Kennedymars vertrekken om 24.00 uur.
Als de deelnemers van de long distance vertrekken, is  regent en harde wind hun deel, maar we hopen dat niet lang gaat duren.
Daarna is het wachten op ons vertreksein om 24.00 uur en gaat deze wachttijd snel voorbij.

We kleden ons naar de omstandigheden  aan, om zodoende alle weersomstandigheden te kunnen trotseren!
Appie en ik lopen in het gezelschap van Cora deze Kennedymars, erg gezellig.

Om 24.00 uur regent en waait het nog behoorlijk en dat is echt niet fijn, want de wind is ook nog eens tegen! Door de regen en wind moet je nog beter opletten om de pijlen niet te missen.
Maar ja er wordt flink gekletst onderweg en bijna iedereen heeft een zaklamp aan, dit resulteert er in dat ik op een gegeven moment verblind wordt door dat licht en een kletspoot oploop.
Ook blijkt dan al snel dat we een pijl gemist hebben dus keren we op onze schreden terug en zijn gelukkig snel weer op de juiste route. Daarna missen we geen pijl meer.

Er zijn wandelaars van de 110 km die een pijl missen van een ander lusje, erg vervelend natuurlijk.
Het uitzetten van de route onder deze omstandigheden is natuurlijk een groot compliment waard, want de pijlen moeten stormvast vast gemaakt zijn! De pijlen op het wegdek blijken voor een groot deel regenwater bestendig te zijn, want die blijven we goed zien. Ook is de route op sommige punten met lint gemarkeerd. Toch zou het fijn zijn als op sommige punten, vooral bij kruisingen en als het net als nu zo’n donkere nacht is er breaker lichtjes bij de pijlen zitten.

Nu de route andersom is komen al op 17 km bij de rust van Arie de Lint aan, waar we nu geen bolus krijgen en niet bij onze tas kunnen, maar er is natuurlijk wel van alles wat te eten en drinken.
Wat mij betreft heeft warme thee de hele nacht en dag de voorkeur, maar ook een broodje chocopasta gaat er wel in. Er staat ook een dixie bij deze rust. Het wachten op je beurt kun je beter niet voor deze dixie doen, je waait en regent er gewoon weg, dus ga ik er naast staan beschut tegen de wind en kou.

Na deze rust richting Krammersluizen, waar de volgende verzorgingspost is. De eerste verzorgingspost was al op 9.5 km, en deze is op 26.5 km. De eerste vp is net even verder als de verzorgingspost waar ik vorig jaar als vrijwilliger, samen met Mariélle en Kees stond. Grappig eigenlijk om daar nu zo voorbij te lopen.
De verzorgingsposten zijn goed verdeeld vinden we. Als we op de helft van onze Kennedymars zijn, krijgen we een heerlijke soep, er is ook een vegetarische versie, erg fijn dat daar rekening mee is gehouden, dank daarvoor. Alleen de wandelaars van de 110 km krijgen een pasta maaltijd aangeboden, wij soep en dat vinden we prima. We kunnen hier bij onze tas, waar we droge sokken en schoenen aan doen.
Bij deze rust tref ik Renée die uit is gevallen van de 110 km, het is gewoon te zwaar de combinatie windkracht 5 en de regen en dat kunnen we beamen want zwaar is het zeker. Ook Marijke en Erik zijn uitgevallen, ik begrijp dat er nu 8 wandelaars zijn uitgevallen en dat is heel begrijpelijk.
Inmiddels is het zaterdag geworden dus de zaklamp kan weg en het is ook al een tijdje droog en zelfs de zon laat zich zien. Jammer genoeg blijft de wind.

Na deze rust krijgt Appie last van zijn knie die het lopen voor hem er niet gemakkelijker er op maakt.
Hij past zijn tempo aan maar helaas het gaat het niet meer worden, hij besluit om in Fort Sabina op 60 km te stoppen het is niet anders.
Het aanzien van Fort Sabina bij daglicht is echt de moeite waard, je kunt je nu helemaal voorstellen dat mensen hier graag komen.

Maar we moeten door, er resten nog ongeveer 25 km het is zwaar de vermoeidheid begint toe te slaan. Cora en ik lopen ook nu stukken op met Frans en Anita, die laatste loopt zo veel beter dan anders, respect!
De volgende rust is 5 km verder, de verzorgingspost in Willemstad staat goed opgesteld in een schuur dus kunnen we ook nog even beschut staan en ik kan nog even met Mariëlle praten, vorig jaar waren we samen met Kees een verzorgingsteam, leuk om haar ook even te zien. Met Kees had ik al bij de start gesproken.
Na deze rust weer verder, ongeveer 6 km.

Bij verzorgingspost 6 staan Astrid, Tamara en Tom, andere leuke herinneringen komen boven.
De yoghurt en vla met banaan, lepelen we aangenaam zittend op een bankje bij deze post op.

Eigenlijk willen we (weer) naar toilet maar helaas. Bij deze post in de haven is een gebouwtje met toilet bedoelt denk ik voor de bootjesmensen, alleen is deze alleen vanaf april tot oktober open. Misschien is een optie dat de organisatie een sleutel kan krijgen, mocht het zo voorkomen?? Een idee?
Jammer dat er geen gelegenheid is om 15 km lang niet even naar toilet te kunnen, dus zoeken we toch maar een beschut plekje op.
Net als ik dat gedaan heb en weer verder ga staat er een kleine 500 meter een dixie!

De volgende vp is een rust in een tent, waar verse koffie wordt gezet en waar Joop zich heel verdienstelijk maakt door een tentpaal stevig vast te houden om er voor te zorgen dat deze niet losschiet, zodat de tent staan blijft waar hij staat, voorwaar geen gemakkelijke taak. Even zitten in deze tent is fijn en de thee en een banaan zijn lekker.
We lopen over grasdijken en door de natuur waar mogelijk en het is super dat we dat nu gewoon overdag kunnen mee maken, het geeft echt een ander gevoel.

Vertelde ik al dat het zwaar was deze Kennedymars? Nou het moeilijkste deel moet nog komen, want na deze rust moeten we ruim 6 km optornen tegen een forse tegenwind kracht 7 met flinke uitschieters! Het is echt vechten en we vragen ons echt af waar we toch aan begonnen zijn!
Halverwege gaat het ook nog regenen en met veel, heel veel moeite krijg ik het toch voor elkaar om mijn regencape aan te doen. Ik hou hem vast bij de muts want anders waait hij ook nog uit!

Gelukkig houd het ook weer snel op, maar je moet er toch niet aan denken dat bij deze wind het ook nog blijft regenen. Ik app ondertussen Appie en vraag hem om mij bij de schapen tunnel op te pikken ik ben er helemaal klaar mee. Datzelfde gevoel deelt Cora ook, behalve dat oppikken.
Appie belt mij maar ik hang eigenlijk ook meteen weer op, want elkaar verstaan lukt natuurlijk niet. We appen dat gaat, maar ook niet gemakkelijk natuurlijk. Bij de schapentunnel aangekomen zijn de vrijwilligers weer erg vriendelijk, ik foeter want het is zo zwaar en ik ben er zo klaar mee. Er is code geel voor windkracht afgegeven!

Zal ik toch maar stoppen, een stempeltje maakt mij niet uit, ik denk er serieus over na.
Ik hoor van Ton Korteweg die aan het einde van deze tunnel staat, dat het nu alleen nog maar kan mee vallen. Het laatste stuk is bijna helemaal voor de wind lopen! Nou ja als je op 79.2 km bent wil eigenlijk ook de die laatste nog 3 km nog wel lopen…………………
Het extra lusje dat de wandelaars van de 110 km nog moeten maken, hoeft door deze storm niet meer en dat is terecht!
Ik geef Appie die staat te wachten mijn rugzak en dat doet Cora ook, op ons gemak lopen we de laatste 3 km. Nou dat is ook maar relatief natuurlijk want we zijn super moe, maar we gaan ervoor.
Als we eindelijk de finish halen, zijn we echt super blij, dat we het gehaald hebben.
We zijn ieder voor zich diep moeten gaan en daar is serieus geen woord van gelogen, datzelfde geldt natuurlijk ook voor de hele organisatie van de Waterpoortloop, respect want het was niet gemakkelijk zeker ook niet voor jullie een dikke vette duim voor jullie allen.

Alle deelnemers van de 110 km en 80 km, gefeliciteerd met deze prestatie.
Cora bedankt voor je gezelschap en succes en beterschap de komende periode, dikke tût.

De organisatie bedankt voor het omdraaien van de route, mooi om dit zo ook mee te maken.
Iedereen bedankt voor jullie inzet een vet compliment is op zijn plaats.

Oant sjen.

Bekijk de foto’s hier

Tags:

No comments yet.

Leave a Reply