Kennedymars Olat 2017 verslag en foto’s

Eigenlijk was ons plan na Waalwijk om dit jaar geen Kennedymarsen meer te lopen, mijn conditie is echt niet om over naar huis te schrijven, maar……………. In maart van dit jaar had ik al ingeschreven voor deze jubileumwandeltocht bij WS Olat, dus ja wat doe je dan. In ieder geval een overnachting in de buurt bij zwager Theo, dat scheelt energie die we bij deze Kennedymars wel kunnen gebruiken.

En wat een ontzettend goed verzorgde en gezellige jubileum tocht van Olat is het geworden.

Alle bekenden van de Kennedymars en Long distance waren aanwezig, ruim 300 deelnemers voor de beide afstanden, dit betekend dat in november nog best animo is om een Kennedymars of Long distance te lopen!

Om 20.00 uur vertrokken de deelnemers voor de 110 km, wij hadden bewust niet voor deze afstand in geschreven, dat komt volgend jaar wel weer. Voor nu volstaat de 80 km ofwel de Kennedymars en die is al pittig genoeg en zeker bij Olat. Bij deze vereniging weet je dat je het de laatste 30 km nog flink voor de kiezen krijgt, alles is dan voor het grootste deel onverhard. We houden van deze uitdaging maar je moet wel fit zijn en dat waren we niet voor de 110 km, maar de 80 km zou moeten kunnen.

Om 23.00 uur konden we weg en dat ging in het begin rustig aan, want je kon elkaar moeilijk passeren en in het donker wil je geen risico nemen. En donker was het zeker maar toch hebben we niet één keer de zaklamp gebruikt. De pijlen waren duidelijk te vinden, meestal links van de weg en meestal onder lantaarnpalen. En ook de witte kleur op het wegdek viel goed op. Verkeerd lopen hebben we dan ook niet gedaan. ( overdag hebben we één keer een pijl gemist, maar  die hebben of gewoon niet gezien, of die was weg gehaald?) En ook de lange rechte wegen maakten dat je bijna niet verkeerd kon lopen.

Om de ongeveer 8 km was er verzorging en die verzorging was prima, we zijn echt niets te kort gekomen. Ook de vrijwilligers bij deze verzorging TOP, want het was best koud om te staan.
Alice heeft drie zwaar gekneusde tenen, waardoor staan en lopen behoorlijk pijnlijk was, maar ze was er wel, waarvoor hulde!

Bij de eerste caférust op 30 km kon je al bij je tas, daar was ik blij mee want toen kon ik mijn rugzak daarin doen. Ik denk toch door de kou kreeg ik last van mijn nek en schouders, dat liep niet fijn.
Na een heerlijke kom erwtensoep smeert Appie mijn nek en schouders in met een gel waardoor de spieren weer een beetje soepeler aanvoelen. Met Alice spreek ik af dat zij op 50 km mijn nek en schouders even masseert.
Het is echt gezellig onderweg, je komt veel bekenden tegen waarmee je een stuk al kletsend oploopt en dan loopt het altijd sneller. Bij de wagenrusten blijven we niet lang staan want dat is echt té koud.

Tegen 07.00 uur in de ochtend arriveren we weer in de Vresselse Hut. Daar krijgen we een heerlijke pasta maaltijd voor geschoteld, niet dat ik hongerig was, maar toen ik eenmaal aan het eten was kwam ik er achter dat ik best zin in wat had. Na deze maaltijd was het wachten op Alice, zij zou na de verzorging terug in de Vresselse Hut komen, om daar te blijven ten gerieve van de nooddruftige wandelaar, zo’n eentje als ik!
Tony zette de massage tafel alvast klaar en toen kon Alice mijn nek, schouders en rug masseren en om eerlijk te zijn, deed dat best pijn, maar het hielp wel en daar ging het om.
Alice kan Appie ook meteen even helpen, hij heeft last van zijn linkerschouder/arm  kan deze moeilijk heffen, maar met een Alice tape kan ook hij verder!

En na deze massage en tape konden we verder voor de laatste 30 km en dat waren zoals al eerder gezegd, pittige km. Het was inmiddels dag geworden dus konden we alle obstakels op ons pad vermijden.

En ook nu komen we weer vele bekenden tegen en iedereen is tevreden over eigenlijk alles, een groot compliment voor de jubilerende Olat.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het met de enige rolstoeler is afgelopen, heeft Bastiaan nog de 80 km vol kunnen maken?

Met heel veel humor, schuine moppen komen we steeds dichter bij de finish. Gemakkelijk gaat het niet meer, we zijn best moe en hebben overal pijntjes, maar we willen niet opgeven, voor jezelf bewijzen dat je toch kunt doorzetten op de moeilijke momenten!
Zo nu en dan regent het even, maar de voorspelling dat het tot 13.00 uur droog zou blijven komt uit.

Tegen 14.00 uur komen we aan bij de finish, waar iedereen elkaar feliciteert met zijn of haar prestatie. Een half uurtje later gaan we richting Mierlo waar nog een gezellige avond hebben bij Theo.

Olat kan trots terug kijken op een mooi verzorgde jubileumtocht, waarmee we ze van harte feliciteren, wie weet hebben we er volgend jaar nog een Kennedymars/Long distance bij?

Bedankt allemaal  voor de gezelligheid onderweg en allen gefeliciteerd met zijn of haar prestatie!
WsVOlat bedankt voor een prachtige jubileumtocht, wij zijn blij dat we toch gegaan zijn.

Oant sjen!

Bekijk de foto’s hier

Tags:

2 Responses to “Kennedymars Olat 2017 verslag en foto’s”

  1. Alice Van Dyk
    19/11/2017 at 20:06 #

    Lieve Jannie…. een mooi verslag en serie foto’s.

    Ben blij dat ik jou kon masseren en dat jij er baat bij hebt gehad.
    Hoe is het met Appie gegaan met zïjn schouder.

    Dag lieverds, fijn dat ik jullie even heb gezien en gesproken….. tot een volgende keer xxx

    • 19/11/2017 at 20:17 #

      Alice, ook de tape bij Appie heeft gelukkig geholpen! Vanmorgen had hij er geen last meer van. Jij nog heel veel beterschap met je gekneusde tenen. Het was zeker fijn jullie weer te gezien en gesproken te hebben. Dikke tút!