St.Edmunds Centurions’ 100 mijl 2017 verslag en foto’s

De 100 mijl race in Bury St. Edmund stond voor dit jaar op het te wandelen programma.

Zouden we de Engelse Centurion speld dit jaar wel halen? Vorig jaar in Red Car was ik nog niet hersteld van mijn voet blessure, maar liep toen onverwachts goed, totdat de wind met stormkracht 7/8 over de boulevard waaide waardoor mijn rug weer opspeelde en ik 128 km moest opgeven.
Het was toen, net als nu een prachtig sportweekend. Veel gezelligheid van de deelnemers/verzorgers.

Ook nu twijfel ik er aan of het dit jaar mogelijk is de 100 mijl succesvol uit te lopen, door omstandigheden niet veel kunnen trainen, maar wel geprobeerd zo gedoseerd mogelijk te lopen. Appie stak in goede vorm en had als alles mee zat een goede kans op het uitlopen van de 100 mijl.

Aan de voorbereiding lag het niet. Dick en Gerda die dit jaar met de auto gingen, namen op voorhand een pakje voor mij mee dat ik niet in mijn handbagage mee kon nemen en ook voor andere deelnemers namen ze bagage mee, super lief!
Monique en Sabine staan in de verzorging, zodat we niets te kort komen, je weet nl nooit van te voren hoe de verzorging van de Engelsen is. Sabine reist samen met Trudy, Larissa, Arjan en Ilonka ook per auto naar Engeland.
Onze groep, die bestaat uit, Jack, Frank, Martin, Monique, Jaap, Appie en ik reizen per vliegtuig naar London Stansted, gevolgd door een taxi rit naar ons hotel in Bury St Edmund.

Op vrijdagmiddag 4 augustus arriveren we tegen 13.00 uur in Bury, na inchecken gaan we de omgeving verkennen, boodschappen in de plaatselijke supermarkt, waar geen nee te koop is.
Daar treffen we Dick en Gerda ook zodat ons pakketje meteen mee naar het hotel genomen kan worden.

Een beetje later op de middag verkennen we het parkoers dat we de volgende dat 50 x zullen moeten lopen. Het valt op dat er 3 x een flinke stijging in het parkoers zit en 1 steile afdaling.
We hadden te voren de route op een filmpje gezien maar als je er echt overheen loopt is het toch anders.
We sluiten de dag af met een gezamenlijk maaltijd in het hotel en liggen niet laat in bed.

De volgende dag zijn we al vroeg wakker, na ontbijt gaan we alvast gekleed in wandeltenue naar de inschrijving. Daar krijg ik te horen van scheidsrechter Sailash Shah dat ik niet in een drie kwart broek mag lopen ( over de knie) en daar baal ik een beetje van. OK in het regelement staat dat je een lange strakke broek of strakke korte legging aan moet ( zwart) maar omdat ze niet op knie strekking zouden letten wel op zweven bedacht ik mij dat het wel kon, NIET dus.
Appie en ik besluiten terug naar ons hotel te lopen zodat ik mij nog even kon verkleden.

De verzorgingstenten staan inmiddels klaar en ook Sabine en Monique zijn er klaar voor.

We krijgen om 11.45 uur een briefing waarna we gezamenlijk naar de start lopen, de regen valt inmiddels met bakken uit de lucht. Bij de start toch nog maar snel even een regenjasje aan doen.

De plaatselijke burgervader lost het startschot en daar gaan we, in de regen maar allen met goede moed. De eerste rondjes verlopen voorspoedig. Appie is samen met Jaap al vooruit, zij lopen mij iets te snel, ik doe het iets rustiger aan, moet even op gang komen.
Jaap Visser is de enige 80 jarige tot nu toe die het gaat proberen om de 100 mijl te gaan uit lopen.

De regen blijft zo nu en dan een bui, persoonlijk vind ik het helemaal niet erg, heb ook inmiddels het regenjasje uit gedaan. De sfeer is goed en de verzorging van Engelse kant valt niet tegen. Onze verzorgingstent staat niet echt goed, Monique en Sabine zien ons niet aan komen lopen, lastig maar , deze kanjers van verzorgsters halen alles uit de kast om het ons zo goed mogelijk naar de zin te maken.TOP TOP! Tegen 17.00 uur is het droog en het zal ook niet weer gaan regenen.

De route is door de drie stijgingen niet gemakkelijk en al helemaal niet als je daar niet op getraind bent/hebt.   Dat laatste gaat ook moeilijk op het platte land van Friesland.

Het is jammer dat je niet wat ruimer van te voren weet hoe het parkoers er gaat uit zien.
Het zal achteraf blijken dat er meer dan 900 meter hoogte verschil is op de 100 mijl!
Engeland wisselt per jaar de organisatie van de 100 mijl. Daardoor wisselt ook het parkoers.
In ons eigen land is dat ruim te voren bekend, het ene jaar RWV in Schiedam het andere jaar in Weert bij Olat en zodoende weet je ook hoe de route zal zijn.

Maar ondertussen loop ik lekker en gemakkelijk en het aanwezige publiek en de vrijwilligers aan de route zijn enthousiast en moedigen ons aan.
Regelmatig wordt ik voorbij gelopen door andere wandelaars, sommige willen graag een praatje maken maar dat houd ik af omdat ik mij wil blijven concentreren op het lopen.
Ik haal Appie bij en die baalt hij heeft zich verstapt in zwarte drek waardoor hij zijn hamstring heeft overstrekt en daardoor loopt hij al snel een achterstand op zijn schema op. Na even een gesprekje samen, loop ik door, we hadden tevoren afgesproken dat een ieder voor zijn eigen race zou gaan….Appie gaat het nog even aankijken.

Het rare is dat ik tot 20 ronden heel ontspannen loop, maar dan beginnen de spieren in mijn bovenbenen op te spelen, het ongewone parkoers zit mij niet mee. Jack zegt, denk er niet aan Jannie, een goed bedoeld advies maar de pijn wordt per ronde heviger en ik wil toch persé doorlopen,  wie weet loop ik er doorheen? Ik haal de 25 ronden in 11.20 min maar 5 min later dan mijn schema dus er is niets verloren. Even een plaspauze en weer door, maar ronde 27 wordt een martelgang, Sabine heeft mijn bovenbenen met perkindol spray behandeld maar dat doet niets jammer genoeg. Er flits dan ineens van alles door mij heen, doorbijten en misschien een weer een blessure oplopen? Dat heb ik net beleeft en terugkomen heeft lang geduurd dat heb ik er niet voor over. Als het parkoers vlakker was geweest? maakt niet uit ik besluit te stoppen op ruim 86 km.
Appie was al eerder gestopt, hij had zoveel tijd verloren dat kon hij niet meer goed maken.
Een teleurstelling zeker maar ach er zijn nog steeds ergere dingen, het plezier overheerst en het niet halen komt voor mij niet onverwachts, voor Appie vind ik het meer balen.

Appie en ik lopen terug naar het hotel, nog iets drinken douchen en slapen.

Al heel vroeg zijn we weer wakker en ook al snel weer terug op het parkoers want er zijn gelukkig nog Nederlandse kanjers bezig met hun 100 mijl.
Behalve Appie en ik zijn ook Dick en Gerda uitgevallen, net als Arjan en Trudy en Frans.
Hein, Gertrude, Martin, Adrie, Larissa, Frank, Adrie, Marco en Jack en Jaap Visser zijn nog in de strijd en zullen op Marco en Jaap na de 100 mijl race volbrengen. Marco viel helaas uit ( als ik het goed onthouden heb) op 3 ronden voor het einde. Jaap zal niet als eerst 80 jarige in de boeken komen als eerste man die op 80 jarige leeftijd een 100 mijl race heeft gelopen, wel zal zijn 102 km in de boeken komen Hulde voor Jaap, respect!

Ook deze 100 mijl blijft tot op het einde spannend! Sommige komen echt kapot over de finish hebben alles gegeven, een dikke proficiat!

De verdiende huldiging vindt later in de sporthal plaat, waar alle nieuwe Centurions hun dik verdiende speld uitgereikt krijgen.

Een super sportief weekend hebben we met zijn allen beleefd, ups en downs dat hoort er bij.
Er zijn 41 deelnemers gestart, daarvan zijn er 23 door de finish gekomen waarvan 15 nieuwe Centurions!

 

De organisatie heeft zijn uiterste best gedaan en puntjes zijn er altijd.
De ronde tijden waren niet altijd goed te zien, omdat er mensen voor stonden, omhoog was denk ik beter geweest. De ronden werden niet altijd goed bijgehouden op het overzichtsbord waardoor er zeker iemand 1 ronde té veel heeft gelopen. De finish van deelnemers had veel beter gekund, er werd niet altijd even goed op gelet!
Jammer dat de kleding keuze niet gewoon vrij gegeven kan worden. De scheidsrechter die mij wees op de verkeerde keuze broek, maar  liep zelf nachts in een lange broek, toen ik hem daarop aansprak was zijn verweer dat hij het koud had en daarom een lange broek aan had gedaan, voor de oplettende lezer ik bedoel dat hij geen strakke lange zwarte broek aan had maar een wijde lange grijze broek  en dat laatste mocht niet volgens het regels. Beetje jammer toch? De prijsuitreiking was ook een beetje haperend, wat ik persoonlijk erg jammer vond dat de 80 jarige Jaap Visser op geen enkel moment werd genoemd, niet vooraf en niet achteraf.

De organisatie wordt natuurlijk ieder jaar door een andere vereniging georganiseerd waardoor het wiel steeds opnieuw moet worden uitgevonden lijkt het wel.
We bedanken de organisatie voor hun inzet en het de deelnemers naar de zin te maken, want ook dat was overduidelijk.

Want wat overheerst is dankbaarheid dat we hebben kunnen mogen deelnemen, de warmte van allen was en is ongekend, de verzorging was super dat was mede te danken aan de onvermoeibare inzet van Monique en Sabine waarvoor nogmaals dank!

Alle 15 nieuwe Centurions gefeliciteerd met jullie prestatie, het was geweldig!

Oant sjen!

bekijk de foto’s hier

 

Tags:

Comments are closed.