de 64ste Amsterdam/Leeuwarden monstertocht, 150 km non-stop.
21 06 09 - 19:35Wij gaan zaterdag 20 juni voor de eerste keer meedoen aan de monsterwandeltocht Amsterdam/Leeuwarden. Deze tocht staat al lang op ons verlanglijstje maar het is er door omstandigheden nog niet van gekomen. Maar na de Kennedymars van Steenwijk hebben we ons ingeschreven voor de 7 km groep, we durven het aan. We hebben van andere wandelaars tips gekregen, daarvoor onze hartelijke dank.
Nu nog de tassen in pakken en kijken of we niets vergeten zijn.....
We hopen zondag 21 juni gezond en wel voor 15.00 uur weer aan te komen.
 |
| AmsterdamLeeuwarden 20+21 juni 2009 op de foto klikken voor het foto verslag. |
We hadden slecht geslapen de nacht voor de monstertocht Amsterdam Leeuwarden, stel je voor dat we ons verslapen! Om toch een beetje op tijd in Amsterdam te zijn, brengen Loek en Anneke ons met de auto naar Heerenveen waar we 6.57 uur in de trein stappen richting Amsterdam. Onderweg in de trein komen we nog meer wandelaars tegen.In Amsterdam aangekomen, nog even met een pont over. En dan ook nog de op de verkeerde pont stappen, terwijl we instructies hadden gekregen, met welke we wel moesten varen! Gelukkig merken we dat op tijd. Daarna nog een flinke wandeling naar het start gebouw het Bloemenkwartier. Daar is het echt een drukte van belang. Appie en ik melden ons en drinken nog een kop koffie. In tussen ben ik nog steeds erg gespannen, hoe zal het gaan, kunnen we het aan, Appie is veel rustiger.
De start
Tegen half elf op zaterdagmorgen geeft Chris de marsleider de laatste instructies en dan gaan we op pad. Van te voren hadden we ons voorgenomen om te proberen om van voren te blijven wandelen, niet te ver achter de voorlopers aan, anders moet je steeds bij benen en dat kost veel energie. En dat lukt aardig. Ook komen we nog openbare toiletten tegen onderweg! De route valt ook niet tegen en zeker op het eerste stuk niet.
En nog steeds kunnen we het tempo in de groep goed volgen en ook lekker praten met de anderen. De verzorging onderweg is top. Volop eten en drinken, brood, soep, worst, thee, koffie een warme maaltijd enz. Wat een perfecte organisatie! Onderweg vele sms/jes en telefoontjes en dat maakte deze tocht ook bijzonder.
Het weer valt ook niet tegen, gelukkig heel weinig regen gehad, maar 1 echte bui. Het was lekker fris weer met een windje. Natuurlijk maak ik weer een smak tegen het asfalt en weer een gat in de broek en een ontvelde knie! Maar gelukkig kan ik ook nu weer gewoon doorlopen. Tijdens deze tocht maak ik alleen maar foto´s tijdens de rusten en anders niet. Dat kost teveel tijd en dat wil ik niet.
Bij de wagenrust in de Wieringenmeer wordt het tempo vrijgegeven en merk ik op dat in eens iedereen is verdwenen. Appie en ik lopen samen naar Hotel Oeverdijk in Den Oever. We komen daar om 12.15 uur aan. Daar verzorgen we onze voeten en de inwendige mens. Dan zie ik Anneke zitten, met haar voet in het ijs !Ook zij is gevallen, over een tas. Zij en Anne horen ook bij de verzorging, hebben hun vakantie daar zelfs voor onderbroken en daar zit ze nu. We wensen Anneke veel beterschap en hopen dat het mee gaat vallen zodat ze nog mee kan doen aan de Nijmeegse vierdaagse. Ook praten we even met een paar deelnemers voor de 70 km tocht, Gerrit, Janny,Sytske, Jansje, Maike. Ook bel ik nog met Carola, die op dat moment aan het BBQ zijn tijdens de trail van Oxfam Novib. Het gaat goed en ze genieten volop!
De Nacht
Om 01.00 uur wordt het sein gegeven dat we weer mogen vertrekken, nu dus niet meer in de groep. We kunnen nu in eigen tempo verder. Ik ga al weer lekker van start en loop met een paar andere deelnemers op in de veronderstelling dat Appie vlak achter mij aan loopt, samen met Paul. Maar ineens kijk ik achter om en zie Appie en Paul niet. Ik besluit om terug te lopen om te zien waar ze zijn. Als ik Appie tegen kom, zit die er een beetje door heen, hij is gewoon erg slaperig en kan geen tempo meer maken. We lopen samen door over die lange lange afsluitdijk, met pet op! Maar doordat mijn tempo toch hoger is dan Appie besluiten we dat ik alleen doorloop in mijn eigen tempo en Appie in de zijne. We zullen elkaar vaak bellen om te horen hoe het gaat. Dat doen we dan ook.
Dit is een goede beslissing geweest want zo loop je elkaar niet kapot. Ik zet een walkman op en loop echt lekker door. Eigenlijk loop ik gewoon van post naar post en heb veel respect voor de vrijwilligers bij die posten want het is erg koud en vooral op de afsluitdijk! Als ik Zurich bijna bereikt heb, voelt het alsof ik blaren heb op mijn hakken, terwijl ik de hakken, van te voren had afgeplakt.
Zondagmorgen
Bij de rust in het café in Zurich kijk ik even en ja hoor een flinke blaar op mijn linkerhak, ik kijk even om mij heen naar de EHBO maar die is bezig met een ander blaarslachtoffer. Ik schat in dat nog wel even gaat duren en dat is voor mij te lang. Ik heb mijn hak nogmaals afgeplakt en ook de ander pijnpunten en besluit dat het zo maar moet. Ik neem mij voor als ik last zou houden in Franeker bij de EHBO zou langs gaan. Als ik Zurich weer uitloop bel ik weer eens met Appie, hij is bijna bij het café gearriveerd, het gaat goed met hem, hij loopt gewoon zijn eigen tempo.
En zo gaan de kilometers onder de schoenen door. Er is wel een moment geweest dat ik dacht waar ben ik toch mee bezig, dat was op 30 km voor het einde, toen was echt even het tempo eruit, maar op een of andere manier heb ik de knop om kunnen draaien en ging het weer soepel.
In Franeker aangekomen, tref ik daar weer Anneke die met een ingepakte voet in twee stoelen zit, ze kan niet meer in de verzorging helpen en ze hebben met pijn in het hart moeten besluiten om op te houden met de verzorging van ons wandelaars, wat sneu. Anne heeft nog een verrassing voor mij, de foto van ons die tijdens de 11 stedenwandeltocht 2009 is gemaakt, voor de Leeuwarder Courant heeft hij opgevraagd en dus ook eentje voor mij! Anne dikke tut en tige dank. De EHBO heb ik niet meer opgezocht omdat ik vond dat ik het wel tot het einde kon volhouden.
Nog 20 km
Na Franeker wachten mij nog 20 km, die ik met muziek op het hoofd, relaxt uitloop. De hele tocht verbaas ik mij over het feit dat we deze tocht toch redelijk gemakkelijk wandelen! Want het is wel, ik zeg het maar gewoon een klote eind, maar het feit dat we het toch kunnen geeft wel een kick. Ik heb er vreselijk tegen aan gekeken, maar het valt mij echt mee. Doordat Appie en ik gewoon ons eigen gang zijn gegaan op deze tocht, is het goed gegaan, anders loop je elkaar maar kapot.
Onderweg lekker kletsen met wandelaars, dat geeft dan ook weer wat afleiding. Maar het grootste compliment gaat toch uit naar alle vrijwilligers op de route, die het mogelijk hebben gemaakt om het te kunnen volhouden.
De Finish
Als ik om 12.25 uur op zondagmiddag het terrein van Sport park Nylan op loop ben ik erg trots op mijzelf dat ik het toch gepresteerd heb en ook nog in een hele goede tijd, nog net binnen de 26 uur. Na afmelden ga ik even uit de warme kantine om te bellen met Anneke, maar dan wordt het toch eventjes zwart voor de ogen. Na 2 kopjes koffie is het weer helemaal goed. In de kantine is het gezellig na kletsen met de anderen. De meeste deelnemers gaan al snel richting huiswaarts.
Ik besluit niet om te gaan douchen maar lekker in een stoel buiten te gaan zitten en zo op Appie en de andere deelnemers te wachten. Na binnenkomst van haar tocht komt Remke ook buiten zitten, ze is misselijk en moet even wat tijd hebben om te herstellen. Jan Dokter komt op tijd binnen, ook Jan is gevallen en heeft zijn rechterhand geblesseerd. Appie komt om 14.15 uur, dus nog ruim op tijd binnen! Wat een prestatie, super gedaan. Dan bellen we Loek en Anneke om ons weer op te halen. In afwachting van hun maken we de binnenkomst van de groep van de 6 km mee en daar kletsen we ook nog even mee.
Felicitaties.
We willen alle deelnemers nog feliciteren met hun prestatie van de monstertocht Amsterdam Leeuwarden. Ook de deelnemers die in Den Oever zijn ingestapt, gefeliciteerd. De Lat bedankt voor de goede organisatie van deze tocht, super goed gedaan.
En, staat deze tocht weer op mijn verlanglijstje, voor 99 % weet ik het zeker van niet. Het was een geweldige ervaring en ik weet nu dat ik het kan en dat is voor mij genoeg. Appie weet het nog niet.
Loek en Anneke bedankt voor het brengen en weer ophalen en dat op de verjaardag van Sybren, top!
Nooit had ik verwacht te zijn gebeten door een teek, maar dat is toch wel het geval geweest. Tijdens de Meerslag van Bolsward eind juli 2008 werd ik mijn rechterknieholte door iets gebeten, ik dacht een vliegje en sloeg het weg. Verder geen aandacht meer aan geschonken. We zijn nu inmiddels 1048 km verder.
Trackback link:Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren